Omawiana tu płyta jest ostatnią propozycją fonograficzną tej świetnej

polskiej grupy. Estetyka dźwiękowa, jaką ona konsekwentnie

kontynuuje stanowi swojego rodzaju fenomen na naszym rynku

muzycznym. Jest to bowiem kompilacja stylów, które były autentycznym

źródłem współczesnego fusion, a jakiego jednymi z najlepszych

wzorców stały się zespoły braci Brecker, Joe Zawinula i Ala

Jarreau. The Globetrotters odwołuje się w pewnym stopniu do dokonań

tych formacji i oczywiście nie kopiując ich osiągnięć inspiruje

się tylko pewnymi ich pomysłami, głównie w zakresie organizacji

pulsacji rytmicznych. Dzięki temu muzyka jaką prezentuje ma fascynującą

energię i wywołuje pozytywne emocje. Co jeszcze bardzo

ważne, ponieważ wykonują ją wspaniali muzycy – wokalista Kuba

Badach, saksofonista i flecista Jerzy Główczewski, wibrafonista, klawiszowiec

i perkusjonista Bernard Maseli oraz wybitny perkusjonista

Nippy Noya, dodatkowo z zaproszonymi do współpracy gośćmi, m.in. puzonistą Bronisławem Dużym, tenorzystą Markiem

Podkową, gitarzystą Danielem Popiałkiewiczem i basistą Tomaszem Grabowym – stąd, zarówno interpretacje, jak i improwizacje

utworów, są autentycznie mistrzowskimi przykładami realizacji muzyki jazz-rockowej. Dziesięć zamieszczonych na krążku

kompozycji stanowi więc bardzo interesujący zestaw kompozycji utrzymanych w różnych klimatach, pomysłowo zaaranżowanych

i przemyślanych pod kątem rozwiązań sonorystycznych. Albumu słucha się zatem z pełną satysfakcją, chętnie się do niego

wraca i z uznaniem konstatuje, że czasy, kiedy to jakość polskich projektów muzycznych odbiegała mocno od światowych norm,

mamy już szczęśliwie za sobą.

Piotr Kałużny