Zaduszki Jazzowe - The Globetrotters lilka pinczow.com 02.11.2008 01:37 Owacjami na stojąco przyjęli Pińczowianie występ zespołu The Globetrotters. Oryginalne połączenie jazzu, soulu, fusion, elementów muzyki etnicznej z ekspresją wykonawców stworzyło niezapomniana atmosferę drugiego koncertu zaduszkowego. W składzie zespołu zagrali: Bernard Maseli - wibrafon, Kuba Badach - vocal, Jerzy Główczewski - saksofony, Thomas Celis - Sanchez multiinstrumentalista - instrumenty perkusyjne) . Koncerty poprowadził znawca jazzu, dziennikarz Ireneusz Felicjańczuk.   Wasze komentarze »krzychupin 2008-11-02 04:18:38 Stay in Neverland : piękne Washing of the Water : a na temat tego kawalka sie nie wypowiem powiem tak " niechce sie wstac z miejsca"!!! http://www.globetrotters.vernet.pl/mp3.htm Tu mozna sobie je sciagnac :) pozdrawiam ~tdt 2008-11-02 09:17:20 Pięknie, bardzo pieknie..... ~rsc 2008-11-02 16:32:36 DAWNO NIE PRZEŻYŁAM TAKICH EMOCJI. w pińczowie jestem od trzech dni , na koncertach jAzzowych od 30. , ale to co było wczoraj i dziś było czymś co nie da nie da nie da o sobie zapomnieć. szkoda , że was tam nie było ..... szkoda !!!!! Brawo!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! ~SFERIS 2008-11-02 16:36:01 w KAŻDYM RADIU MÓWIĄ O pIŃCZOWSKICH ZADUSZKACH. gRATULUJĘ. z BUSKA ~NNN 2008-11-02 16:40:18 NAREZSZCIE JAKIEŚ KOMENTARZE! aLE BYŁO PRZEPIEKNIE ~Marek 2008-11-03 11:52:10 widze, ze Pinczow rozwija sie artystycznie. i nie tylko! bylem na TCF, bylem na Globetrotters. bede u Was jeszcze nieraz! niech moje miasto Wam zazdrosci. pozdrowienia z Jedrzejowa! ~Poprostu JA* 2008-11-04 03:01:44 Byłam w sobotę na The Globetrotters,było rewelacyjnie!!Słuchałam wcześniej ICH kawałków, a muzyka na żywo brzmi jeszcze lepiej!!!!! Wielki plus dla organizatorów. ~błaszek 2008-11-04 08:46:35 Najlepszy koncert tegorocznych zaduszek -wbiło mnie w krzesło i nie mogłem wstac

DOKOŁA ŚWIATA Pomocnik Muzy-natchniuzy przedstawia! Kolejny odcinek namuzowywania... ODCINEK 7: DOKOŁA ŚWIATA Jakiś czas temu miałem ogromną przyjemność wysłuchać na żywo zespołu, który zabrał mnie w niezapomnianą, oryginalną i ekscytującą muzyczną podróż. Bliżej mi nieznani wcześniej podróżnicy, wirtuozi, muzycy przez wielkie M – po prostu The Globetrotters. Grali za miedzą, w Chybiu, więc grzechem byłoby nie udać się na koncert tej kapeli rekomendowanej mi przez wielu znajomych… Oczywiście było warto. To jasne – w przeciwnym razie nie namuzowywałbym teraz o tym. :) Magia, energia, emocje, różnorodność! Nigdy wcześniej nie słyszałem czegoś tak niezwykłego. Globetrottersi wbili mnie w fotel, wyprali muzycznie, poszerzyli horyzonty… Czterech muzyków, dwa razy więcej gatunków. Po pierwsze wokal (najlepszy w Polsce!) – Kuba Badach. Jeśli miałbym wymyślić jakieś kuriozalne porównanie, to byłoby to: „skrzyżowanie Bobbiego McFerrina i Urszuli Dudziak”. ;) Taki człowiek-orkiestra wydający z siebie przeróżne dźwięki i mający genialną barwę głosu. Muza-natchniuza M. prosiła, żebym dorzucił słówko o Badachu od niej: „szykowny synek”. Poza tym śpiewa również w Poluzjantach - funkowej kapeli założonej ponad 10 lat temu przez studentów Wydziału Jazzu i Muzyki Rozrywkowej w Katowicach. Suche informacje zbyt wiele tutaj nie wniosą (zainteresowanych odsyłam na domową stronę Kuby - www.kubabadach.pl oraz po poradę do dr-a Google i prof. Wikipedia ;)), trzeba po prostu posłuchać jak śpiewa… Na początek „All I want”: Żałuję, że nie znałem tego wcześniej… Oczywiście Badach to nie całe The Globetrotters. Założycielem zespołu jest Bernard Maseli, wybitny wibrafonista, kompozytor oraz wykładowca Akademii Muzycznej w Katowicach. Na instrumentach perkusyjnych gra Nippy Noya, światowej sławy indonezyjski perkusista oraz… mistrz kalimby – afrykańskiego instrumentu, którego niepowtarzalne brzmienie zachwyciło mnie od pierwszego dźwięku… Kawałek drewna. Kilkanaście blaszek… Fenomen prostoty! Magia! Jeżeli dźwięki kalimby przeniknęły Twoją duszę, to odsyłam na stronę innego wirtuoza i propagatora tegoż instrumentu Marka Holdaway’a: www.kalimbamagic.com Wróćmy jednak do bohatera tego odcinka. Nie można zapomnieć o jeszcze jednym instrumentaliście Globetrottersów – Jerzym Główczewskim. Bez cienia wątpliwości można powiedzieć, że potrafi gość porządnie dmuchnąć w saksofon i flet. (Zresztą… każdy z Globetrottersów wykonuję swoją robotę perfekcyjnie.) Poza tym wykłada na Akademii Muzycznej w Katowicach razem z Maselim. Nic dodać, nic ująć… niech gra muzyka i podróżujemy dalej… … i na koniec, z ukłonem dla Muzy-natchniuzy, która uwielbia covery wszelkie, utwór Sting’a "They dance alone" w wykonaniu Wielkich Podróżników: I tak oto dotarliśmy do końca kolejnego odcinka naszego kącika kulturalnego, ale muzyczna podróż się nie kończy… Zachęcam wszystkich do odwiedzenia oficjalnej strony zespołu: THE GLOBETROTTERS. Szukajcie, słuchajcie, dajcie się ponieść dźwiękom… I piszcie do nas. Pozdrawiam serdecznie! cRush ------------------------------------------------------------- materiał pochodzi ze strony : www.strumien.com

 

RELACJA Z KONCERTU ZESPOŁU THE GLOBETROTTERS
(29.10.2007 r., SALA WIDOWISKOWA  NCK “SOKÓŁ”)

Koncert zestawu takich indywidualności jak Bernard Maseli, Jerzy Główczewski, Kuba Badach i Nippy Noya, od początku zapowiadał się jako niezapomniane wydarzenie. Jednak pamiętajmy, że nie zawsze oczekiwania pokrywają się z rzeczywistością. Wielkie umiejętności instrumentalistów tej klasy nie muszą iść przecież w parze ze zgraniem i ciekawą całością. W tym przypadku było inaczej. Nie było nudnych przeciągających się solówek muzyków w każdym utworze. Wręcz przeciwnie. Popisy umiejętności łączyły się w bardzo logiczną muzyczną całość.
Muzyka zawierała w sobie bogate brzmienia, harmonię i ciekawe rytmy. Można było usłyszeć muzykę świata – bo tak dużą różnorodność stylistyczną miały dźwięki dochodzące do naszych uszu. Fusion, jazz, etno – wszystko to w znakomitych aranżacjach. Jednym słowem – majstersztyk.
Bohaterowie wieczoru wykazywali się również dużym poczuciem humoru, kiedy to między utworami zabawiali publikę bystrymi żartami na swój temat i nie tylko. Sprawiali wrażenie bardzo wrażliwych i otwartych ludzi, z którymi łatwo nawiązać kontakt. O tym, że koncert się podobał świadczyły żywiołowe reakcje publiczności i ilość sprzedanych płyt.
The Globetrotters – naprawdę polecam wszystkim otwartym ludziom – a tym zamkniętym też – może się otworzą.

Jan Kiedrzyński

źródło: http://www.nisko.pl/news.php?readmore=58

 

------------------------------------------------------------------------------------

 

 

Zaraz po tym w niesamowity muzyczny wymiar przeniósł nas Bernard Maseli ze swoim The Globetrotters. Cóż to była za muzyka! Nie było końca zachwytom i oklaskom. Melodyjne kompozycje spięte w klamrę "The Best of the Globetrotters" dosłownie zniewoliły słuchających. Kuba Badach zaśpiewał rewelacyjnie. Tomas Sanchez na instrumentach perkusyjnych czasami wydawał się mieć więcej jak tylko dwie ręce, ukazując kunszt jakim włada, który jest naprawdę mistrzowski. Niesamowity sound grupy okrasił na saksofonie Jerzy Głowczewski, po raz drugi zaszczycający swą osobą Hałda Jazz Festiwal.

 

żródło: www.haldajazz.com/

 

-------------------------------------------------------------------------------------

 

 

 

The Globetrotters
Fairy Tales Of TheTrees
Soliton SCD 003-2
Utwory:
Jungle Book; Fatima; Missing; Over the Kalaghari; You Are Not Here; Disco II; Fairy Tales of the Trees; See You
Muzycy:
Kuba Badach, śpiew; Jerzy Glówczew saksofon sopranowy i alt.; flet; Bernard Maseli, Kat, marimba, kalimba, programowanie; Nippy Noya, conga, instr. perkusyjne, kalimba, śpiew; oraz gościnnie: Dean Brown, gitara; Przemo Maciołek, gitara; Krzysztof Ścierański, gitara basowa; Leszek Szczerba, saksofon sopranowy.
„Fairy Tales Of The Trees" jest drugim krążkiem, działającego od 1999 roku zespołu The Globetrotters. Formację tę od początku tworzyli: Bernard Maseli, Jerzy Główczewski i Kuba Badach; w 2001 dołączył do nich dobrze znany w Polsce Nippy Noya, który swą grą na instrumentach perkusyjnych wydatnie wzbogacił brzmienie zespołu. Muzyka The Globetrotters to, mówiąc w największym skrócie, połączenie world musie, jazzu, popu, rocka, funku, soulu, a nawet hip-hopu i dance'u. Wszystkie te elementy zmieszane są niezwykle sprawnie i z dużym smakiem, zaś grający w zespole muzycy gwarantują wysoki poziom całości. Wydaje się, że to właśnie wkład jazzowych wykonawców odróżnia tę płytę od podobnych produkcji inspirowanych muzyką świata; świetne solówki Główczewskiego i Maselego sprawiają, że naprawdę jest o co zaczepić ucho. Od początku zwraca też uwagę jakość kompozycji z bogatą, świadomie eksponowaną warstwą rytmiczną (Maseli, Noya), ciekawą harmonią, wyrazistymi tematami i subtelnie stosowaną elektroniką. Mimo różnorodności klimatów, trudno byłoby mi wskazać jeden czy dwa utwory zwracające szczególną uwagę - świadczy to tylko o bardzo wyrównanym poziomie całości. Podobał mi się zarówno dynamiczny Jungle Book, delikatna Fatima, „rockujący", obudowany mocnymi riffami Missing (z bardzo przekonującą solówką gitary Deana Browna), tajemnicza Over the Kalaghari, jak i tytułowy Fairy Tales, w którym ciekawie połączono elementy nastrojowej ballady z żywymi motywami irlandzkimi. Prawie wszystkie utwory skomponował Bernard Maseli, któiy jest też twórcą loopów rytmicznych, aranżacji i w ogóle głównym szefem Globtroterów. Wśród wykonawców wyróżnia się na pewno Kuba Badach, który pełni tu podwójną rolę wokalisty i „instrumentu" melodycznego. Jego śpiew, w miarę upływu czasu, staje się coraz ciekawszy, dojrzalszy, choć nietrudno usłyszeć w nim echa stylu naszych krajowych wokalistów - Bałaty, Skoliasa, Szcześniaka.
BOGDAN CHMURA

------------------------------------------------------------------------------

 

JAZZ FORUM IX/2000  

 

 

 

Bernard Maseli miał od samego początku ( tj. od Walk Away ) sporo pracy jako aranżer i kompozytor. Wystarczy przejrzeć stosowną dyskografię, dołożyć do tego fonograficzny ślad działalności duetu Maseli/Jakubek czyli Back In i wziąć także pod uwagę jego pracę przy ostatniej płycie Anny Serafińskiej, a droga ta doprowadzić musi do debiutanckiego, w pełni autorskiego albumu grupy Globetrotters. Ta płyta i ta muzyka to z pewnością wiarygodna wypadkowa dotychczasowych zainteresowań Maselego łącznie z tymi ostatnimi, związanymi z etnicznymi poszukiwaniami ( Music Pointers ), czy od niedawna wokalistami. To ostatnie m.in. za sprawą jednego z globetrotterów Kuby Badacha, nietuzinkowego i nietradycyjnego chciałoby się powiedzieć wokalisty, którego głos na tej płycie spełnia rolę jeszcze jednego autonomicznego instrumentu. Badach śpiewający niekiedy w "zrozumiałych językach" przywołuje mimowolne skojarzenie z M. Szcześniakiem ( Stay in the Neverland ) ale w wokalizach to już indywidualista w brzmieniu i pomysłowości melodycznej ( improwizacje ) choć nie w tej samej formule wykonawczej tak przecież niemal starej jak jazzowa wokalistyka. Oczywiście problem może stanowić brzmienie, syntetyczne, wypełnione trackami z całą masą dźwięków generowanych elektronicznie, które niekoniecznie muszą odpowiadać zwolennikom bardziej akustycznego brzmienia, ale nie dla nich jest ta muzyka i nie pomoże tu nawet jak sądzę wykorzystywany w czterech utworach kwartet smyczkowy. Ta płyta z pewnością zainteresuje zwłaszcza tych, którzy tęsknią boleśnie do brzmienia niegdysiejszego Walk Away i lubią " podróżować " po zbliżonych stylistycznie klimatach.

 

---------------------------------------------------------------------------------

 

Recenzja płyty "Both Sides" zespołu The Globetrotters
Autor:Adam Domagała 2006-05-09
recenzja pochodzi z portalu miasta.gazeta.pl/wroclaw

Zespół The Globetrotters to instytucja: istniejąc sześć lat, zagrał setki koncertów, nagrał trzy płyty, ale - przede wszystkim - ugruntował swoją markę supergrupy. Wibrafonista Bernard Maseli od lat jest klasą sam dla siebie na krajowej scenie, Jerzy Główczewski to niezrównany, rozchwytywany wirtuoz saksofonu, a wokalista Kubach Badach z powodzeniem radzi sobie także jako producent i kompozytor. Jest jeszcze gościnnie (acz coraz częściej) występujący z Obieżyświatami perkusjonista Nippy Noya - czarodziej wszystkiego, na czym można wybić rytm i "poprzeszkadzać". Najnowszy projekt zespołu nosi wymowny tytuł "Both Sides" - "Dwie strony" świata, dwa bieguny cywilizacji, bogactwo Zachodu i bieda Wschodu... Te antynomie można by mnożyć, bo skojarzeń i tropów, nie tylko kulturowych, które muzycy zawarli w tym nagraniu, jest bez liku. Mamy tu do czynienia z eksplozją rozmaitych stylistyk, ostentacyjną wręcz manifestacją eklektyzmu, mieszanką rocka, popu, transu, jungle, odrobiny (maleńkiej) jazzu. Brzmią też - jak sama nazwa zespołu wskazuje - echa muzycznych wypraw do Indii, Maghrebu, czarnej Afryki. Klasę Globetrottersów widać jednak nie w tym, z jak wielu czerpią źródeł, ale w tym, co oryginalnego z tych podebranych tu i tam elementów potrafią ulepić. A "Both Sides" to płyta, na której żonglowanie stylistykami służy nadrzędnemu celowi: zbudowaniu konsekwentnej i spójnej formy albumu jako zbioru piosenek, ale też zwartej całości. Realizacji tego zamysłu służy umieszczenie obok utworów o niemal epickich wymiarach kompozycji o zdecydowanie prostszej strukturze. Jest tu szarpiący klubowym rytmem numer tytułowy, złożony z wielu następujących po sobie "segmentów", za to spojony ambientowym pulsem "Steppenwolves". Jest też piękna ballada "All You Want", zaśpiewana przez Badacha na tle oszczędnego akompaniamentu kalimby i elektronicznego instrumentu Kat. Świetnie wypadają covery: Hendriksowskiego "Third Stone From The Sun" i patetycznego "Washing of The Water" Petera Gabriela. Całość zamyka nieco agresywna kompozycja "Sleeping Camel", której refren - a właściwie powracający motyw wokalizy Badacha - zapada w pamięć z siłą przeboju.

 

 

 

 

 Zespół The Globetrotters stanowi czterech muzyków: wokalista i basista Kuba Badach, saksofonista i flecista Jerzy Główczewski, perkusjonista? Bernard Maseli (grający na idiofonach o określonej wysokości dźwięku: akustycznym i elektronicznym wibrafonie, marimbie i kalimbie) oraz perkusjonista Nippy Noya(grający głównie na idiofonach o nieokreślonej wysokości dźwięku). W nagraniu interesującej nas płyty wzięli jeszcze udzial: skrzypek-Henryk Gembalski, akordeonista-Kuba Mietła i gitarzysta-Marek Raduli. Z siedmiu nagranych utworów, autorem­ pięciu jest Bernard Maseli, a pozostałe dwa są aranżacjami kompozycji­ "Third Stone From the Sun" Jimmi'ego Hendrixa i "Washing Of The Water" Petera Gabriela. Muzy­ka znajdująca się na krążku odwołuje­ się do wielu estetyk. W takim podejściu do materii muzycznei (dzisiaj­ zresztą jak nabardzie zwyczajowym­) tkwi pewne niebezpieczeństwo: można bowiem bez większych przeszkód dokonywać stylistycznego miszmaszu, ale trzeba mocno już uważać na końcowy efekt tych zabiegów, by przypadkiem w miejsce logicznie rozwijającej się narracji dźwiękowej nie powstal jedynie kolorowy patchwork pozbawiony znaczących treści. W moim odczuciu The Globetrotters uniknął niebezpieczeństwa przede wszystkim z dwóch powodów, po pierwsze ? sięgnął do najlepszych wzorców muzyki improwizowanej­ (m.in. Weather Reports, Quincy Jones, Bill Evans, folklor orientalny) przefiltrowanych­ zgodnie z wymogami wypracowanego przez siebie idiomu wyrazowego, a po drugie ? interpretacie zarejestrowanych utworów prezentują poziom godny najlepszych mistrzów wokalistyki i instrumentalistyki. Przebiegi melodyczne i harmoniczne kształtowane są najczęściej na bazie mocno ekspresyinych i gęstych pulsacji rytmicznych, nawiązujqcych bqdź to do struktur funkowych, afrykańskich, jazzowych,bądź to sonorystycznych i... rockowych. Wszystkie kompozycje są piosenkami (niekiedy­ wykonywanymi w językach onomatopeicznych), ale zdecydowanie odbiegającymi od typowych konstrukcji formalnych składających się ze zwrotek i refrenów (łączonych­ ze sobą w dowolnych konfiguraciach). Ciekawym zabiegiem artystycznym w nich jest konfrontowanie przyjaznych harmonicznie i rytmicznie uktadów dźwiękowych­ z wyrafinowanymi pod względem skalowym solówkami Główczewskiego (przy­pominającymi genialne kornentarze Wayne Shortera w formacjach Joe Zawinula). Zresztq wszyscy twórcy" Both Sides" grają tak, że stuchacza musi ogarnąć w jakimś momencie radość obcowania z tak wysoko postawioną poprzeczkq interpretacyjną. Pod względem dramaturgicznym album też jest skonstruowany z wyraźnie nakreśloną ideą nadrzędnego przesłania (pojawiają się, min. klimaty orgiastyczne obok momentów kontemplacyjnych, nostroje niemal smooth jazzowe obok awangardowych nawet patrząc pod kątem ortodoksji jazzowej, środki etniczne obok jazz?rockowych­), co czyni go jeszcze bardziej atrakcyjnym w odbiorze. Zadziwiają zdolności wokalne Badacha, chociaż zastanawia trochę łatwość z jakq nawiązuje do barwy i artykulacji wybitnych śpiewaków z kręgu soulu i rhthym and bluesa (np. Joe Cockera) To nie wada, ale też lepiej mówić indywidualnie. Tak mi się wydaje. Tym niemniej jego wykonanie, np. kompozycji Hendrixa mnie powalilo. Zresztą ta propozycia jest majstersztykiem zrealizowanym przez wszystkich w jakimś natchnieniu obezwładniającym słuchacza. I taka w sumie jest cała płyta.

Piotr Kałużny

recenzja pochodzi z czasopisma "Muzyk"
8/2006
www.muzyk.net

 

 

 

 

 

Andrzej Szpilarewicz rozmawia z Kubą Badachem po koncercie w Jastrzębiu Zdroju.

 
4 grudnia w Domu Zdrojowym wystapił zespół The Globetrotters. Muzycy po raz czwarty zawitali do Jastrzębia. Tym razem powodem była świeżo wydana płyta "Both Sides". Zespół powstał w 1999 roku, a obecnie tworzą go: światowej sławy perkusjonista Nippy Noya, Jerzy Główczewski - jeden z najlepszych na polskiej scenie muzycznej saksofonistów, wybitny wibrafonista Bernard Maseli oraz Kuba Badach, wokalista, dla którego głos również jest instrumentem i który opowie resztę...


Występ w Jastrzębiu to przedostatni koncert w jesiennej trasie koncertowej. Możemy prosić już o jakieś podsumowanie?
Trasa męcząca, ale za to świetna muzycznie. Uwielbiam grać w tej formacji. Gram z ludźmi, którzy kiedyś byli moimi belframi. Globetrottersi powstali, kiedy byłem na drugim roku studiów i właśnie moi profesorowie zaprosili mnie na pierwszą trasę koncertową. Wracając do tej trasy... Gdyby nie fakt, że podróże nas wykańczają, bo po Polsce jeździ się fatalnie, byłaby mniej męcząca. Z Warszawy do Poznania jechaliśmy 6,5 godziny. To przecież absurd.

Możesz przybliżyć szczegóły życia muzyka na kilkumiesięcznej trasie koncertowej?
Koncertujemy codziennie. Życie przedstawia się w następujący sposób: gramy koncert, pakujemy sprzęt, po drodze szukamy fajnej knajpy, gdzie jemy kolacyjkę. Zazwyczaj około godziny pierwszej w nocy jesteśmy w hotelu i od razu kładziemy się spać. Zmęczenie powoduje, że nie jesteśmy w stanie zejść na śniadanie, dlatego śpimy do końca doby hotelowej, czyli do około godziny 12. Zazwyczaj o 12:30 dzwoni do nas pani z portierni informując, że doba hotelowa już się skończyła. My zawsze dziękujemy, mówiąc, że jesteśmy bardzo wdzięczni, iż nas obudziła, po czym odkładamy słuchawkę i śpimy dalej. Po godzinie 14, pod naciskiem "władz" wsiadamy w samochód i jedziemy w kolejne miejsce, gdzie rozkładamy sprzęt i gramy. To naprawdę spory wyczyn wyjść na scenę i być ciągle pełnym energii. Nam się to udaje. Koncert to dla nas święto, dlatego za każdym razem świętujemy, cieszymy się muzyką i przeżywamy ją.
Czym najnowsza płyta "Both Sides" różni się od poprzednich?
Najnowsza płyta jest dalszą częścią muzycznej podróży po świecie. Utwory prezentują się w nieco ciemniejszym kolorze muzycznym, czyli bardziej refleksyjnie i mrocznie. Po raz pierwszy pokusiliśmy się o produkcję samodzielną i po raz pierwszy dr. hab Bernard Maseri (wibrafonista) zasiadł za stołem mikserskim i sam zmiksował większość materiału na płytę.

Niektórzy słuchając Was używają takiego określenia jak półplayback, bo część instrumentów odtwarzanych jest z czytnika midi. Nie uważasz, że przez to tracicie na swojej oryginalności, bo przecież cechuje was to, że używacie dość nietypowych i oryginalnych instrumentów?
Gdybyśmy chcieli wykonywać całość materiału muzycznego na żywo, bez pomocy urządzeń, potrzebowalibyśmy 26 muzyków. Proszę sobie wyobrazić ile kosztowałby taki koncert. Może za granicą, gdzie muzyka jest w jakimś stopniu dotowana, moglibyśmy sobie pozwolić na taki luksus, ale w Polsce, niestety, dotowana jest innego rodzaju sztuka... 

Wspomniałeś o zagranicy. Już kilkakrotnie występowaliście poza granicami naszego kraju...
Tak, ale trudno koncertować za granicą, ponieważ czasowo jest to nie do objęcia. Żeby zagrać jeden koncert za granicą, nieraz musimy poświęcić cały tydzień. W tym roku występowaliśmy w Kuwejcie, mamy zaproszenie również do Indii i do Indonezji, gdzie lecimy już chyba 6 rok i dolecieć nie możemy. Chcemy również koncertować w Europie, w Australii i Oceanii.
Jak rozpoczęła się wasza muzyczna przygoda z perkusjonistą Nippy Noyą?
Bernard Maseli koncertował kiedyś z Nippym w innym zespole i któregoś razu zaprosił go do zagrania w Globetrottersach. Po drugiej trasie powiedział nam, że już nie chce grać z nami jako zaproszony gość, ale jako pełnoprawny członek zespołu. Dla nas jest to ogromne wyróżnienie, bo Nippy to niesamowity człowiek, legenda muzyki. Nagrał ponad 240 płyt z muzykami światowej sławy. Często zdarza się, że oglądamy klip w MTV, a Nippy mówi, że wielu z nich zna, niektórych uczył, a Stinga zna bardzo dobrze itd.

Na jednej z waszych płyt wystąpił znany basista Krzysztof Ścierański. Nie myślicie o zatrudnieniu basisty?
Myślimy o tym i mam nadzieję, że uda nam się znaleźć basistę i perkusistę.

Jak duży procent waszej muzyki stanowi improwizacja?
Bardzo duży procent. Każdy koncert jest zupełnie inny. Przed każdym z nich nie wiemy, co tak naprawdę się wydarzy. Do tego dochodzą partie solowe w każdym utworze, a solówka polega na tym, że "otwierasz czaszkę" i grasz, co ci w duszy gra. Dzięki temu nie nudzimy się na scenie i właśnie to bardzo sobie cenię. Zagraliśmy do tej pory ponad 200 koncertów i nadal potrafimy zagrać utwór zupełnie inaczej.

Skupmy się przez na chwilę na twoim wokalu. Poza utworami w języku angielskim można odnieść wrażenie, że to co śpiewasz, to nic innego jak zlepek chaotycznie niepoukładanych sylab, liter...
Dokładnie tak. Nic nie znaczące sylaby umożliwiają zapanowanie nad instrumentem. Generalnie wokaliści jazzowi używają do improwizacji techniki "scat". Szukam jakby własnej ścieżki, dlatego technikę scatową zastąpiłem innymi elementami, które dla mnie są bardziej melodyjne. Chłopaki się śmieją, że śpiewam w wymyślonym na poczekaniu języku i rzeczywiście tak jest. Co koncert to nowy język.

Co prawda jesteście świeżo po wydaniu najnowszej płyty, ale możesz powiedzieć już o najbliższych planach The Globetrottersów?
Dopóki nie poczujemy zmęczenia materiałem i zmęczenia sobą będziemy grać. Jak na razie takiego zmęczenia nie odczuwamy. Każdy spędzony wieczór to świetna zabawa i na scenie jesteśmy nie do ruszenia.

Wywiad pochodzi z portalu www.jasnet.pl

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

XXIII Jeunesses Musicales - dzień drugi
(27.02.2005, 00:24) - Warto było czekać cały rok na taki koncert - usłyszałem w foyer (o ile tak można nazwać korytarz MCKiS) sali teatralnej po występie grupy Globetrotters. Widownia wychodziła napełniona pozytywną energią. Hasło wcale nie zaczerpnięte z jakiegoś nawiedzonego pisemka pseudomedycznego, lecz precyzyjnie oddające fakty. Trio - zamiast kwartetu w składzie: Bernard Maseli, Jerzy Główczewski oraz Nippy Noya - zachwyciło, pobudziło i wywołało niezwykłe, pozytywne wibracje swoją muzyką. Bernard Maseli - wibrafonista, kompozytor, aranżer, producent, pedagog. Karierę na polskiej scenie jazzowej rozpoczął w 1985 roku wraz z zespołem "WALK AWAY" na festiwalu "Jazz nad Odrą" we Wrocławiu, gdzie zdobył główną nagrodę solistyczną, a zespół pierwsze miejsce w swojej kategorii. Odbył wielkie trasy koncertowe wraz z Urszulą Dudziak (po drodze trafił do Hali Widowiskowej w Jaworznie) i z legendarnym trębaczem Milesem Davissem). Jerzy Główczewski - absolwent Wydzialu Jazzu i Muzyki Rozrywkowej Akademii Muzycznej w Katowicach. Obecnie wykładowca klasy saksofonu tejże uczelni. Początek studiów obfituje nagraniem płyty z big bandem AM, oraz współpracą z Jarkiem Śmietaną w formacji EXTRA BALL.Zwieńczeniem współpracy z Jarkiem Śmietaną był Ogólnopolski Konkurs Improwizacji Jazzowej. Jerzy Główczewski zostaje laureatem I-szej nagrody tegoż konkursu. Od tego momentu rozpoczyna się współpraca z zespołem Aleksandra Maliszewskiego ALEX BAND, z którym dokonał wielu nagrań płytowych i telewizyjnych, akompaniując znanym i popularnym wykonawcom na wielu festiwalach,(Sopot, Opole) Nippy Noya - jeden z najciekawszych perkusistów światowej sławy. Urodził się w Indonezji, ale od dzieciństwa mieszka w Holandii. Karierę muzyczna zaczynał na kongach,stopniowo jego instrumentarium rozszerzało się o egzotyczne instrumenty, które zbierał podczas licznych podróży po całym świecie. [ jest absolutnym mistrzem w grze na kalimbie- instrumencie afrykańskiego pochodzenia]. Grał z wybitnymi muzykami m.in.: S.Getz, J.McLaughlin, B.Cobham, A.Summers ,The Animals. Zabrakło (?) czwartego z muzyków, śpiewającego Kuby Badacha - nie mógł przybyć do Jaworzna. Maseli wyjaśniał na tyle niedokładnie, że nikt z wdzięcznych słuchaczy nie poznał przyczyny. I bez solisty koncert zabrzmiał tak nieprawdopodobnie bogato, że trudno sobie wyobrazić, że mógłby wybrzmieć jeszcze atrakcyjniej. Instrumentarium zespołu to nie tylko wibrafon plus saksofony plus perkusja. Jeszcze doszło wsparcie elektroniki, które dało interesujący brzmieniowo efekt - słychać było nie tylko brzmienie europejskie, azjatyckie, południowo-amerykańskie, ale zabrzmiały Gwiezdne wojny do spółki z peruwiańskimi Aztekami. Never been on the Dark Side to 10 minut romantycznej ballady. Pozostałych pozostałych kompozycjach przewijają się elementy orientalne i latynoskie wymieszane z odrobiną popu. Urzekające kompozycje (Indi!! It's too late baby),mnóstwo brzmieniowych perełek, wirtuozeria solówek - jednym słowem muzyka, którą tworzy zespół jest przy tym wszystkim oryginalna i nie ma swoich odpowiedników na polskim rynku muzycznym A przy tym czuje się, że powstała z potrzeby serca, z prawdziwej pasji i wzajemnej sympatii, którą muzycy darzą siebie i wspólnie, ze swojej przyjaznej aury, tworzą pozytywne wibracje (wibrafon przecież gra najczęściej) publiczności. Publiczność nie pozostaje obojętna na taką dawkę autentycznej radości, pozytywnej energii i pasji - jaworznicka publiczność, która jest widownią wyrobiona już na XXIII jeuness'ach, więc z tradycjami, potrafi taką pasję uznać i nagrodzić brawami na stojąco.
PS. Tym razem widzowie dopisali - miejsc wolnych nie było!
Recenzja pochodzi z portalu:
www.obywatelskie.jaworzno.pl